“Probeer maar even te kalmeren, hoorde ik vaak als ik begon te stotteren (en dat terwijl ik helemaal niet gespannen was). Ook zeiden mensen dat er echt geen reden was om nerveus te zijn (maar ik was helemaal niet nerveus… nou ja, totdat mensen zeiden dat ik niet nerveus hoefde te zijn). Ik kreeg ook het ongevraagde advies dat ik langzamer moest praten. En wat ook vaak voorkwam is dat de toehoorder mijn zinnen afmaakte (meestal incorrect).”
Nikolett (software-ontwikkelaar, Hongarije, 24) schreef een indringend artikel voor Stamily, een internationale stottercommunity.
We citeren hier niet alles (lees vooral het gehele stuk in het Engels), maar wat blijft hangen is dat ze in de zevende alinea, nadat ze alle reacties op haar stotteren de revue laat passeren, in hoofdletters schrijft: “I started to FEEL ASHAMED of my speech.” Ofwel: “Ik begon mij te SCHAMEN voor mijn spraak.”
Die schaamte ontstond in de loop der jaren, vanwege de onbeholpen en belerende reacties. Nikolett werd ook boos op zichzelf, omdat het haar maar niet ‘lukte’ te praten zoals anderen praten. Dat leidde niet alleen tot spreekangst, maar ook tot het vermijden van sociale situaties.
Op de universiteit reageerden studiegenoten wel oké. In die tolerante omgeving bloeide ze weer op. Waar ze op de middelbare school dichtklapte, durfde ze op de universiteit weer ruimte in te nemen. Door wél te presenteren, door wél projectleiding te doen, door wél te solliciteren. “Ik heb net zoveel recht op spreken als ieder ander.”
Lees verder op het blog van Stamily (en ook de andere ervaringsverhalen aldaar)
