In Nederland worden kinderen die stotteren nogal eens op ‘mute’ gezet. Ze worden genegeerd door docenten en sommigen krijgen bij de eindmusical niet eens een rol waarin gesproken wordt. “Hij stond een uur lang in een hoek van het podium, met takken van karton op zijn hoofd, zonder één woord tekst”, aldus de moeder van Frenk (12) in een artikel van J/M Ouders. De schade die daar wordt aangericht – een haast Middeleeuwse straf op het stotteren – is later nauwelijks te repareren.
Met stotteren is prima te leven, maar met de afwijzing niet.
Vanwege deze Nederlandse toestanden is dit filmpje uit Peru een verademing. “Ian brought the room to its feet and showed us all what genuine joy looks like”, luidt de introductie. Wat was er aan de hand? Nou, Ian krijgt hier de ruimte om voor de klas te spreken zoals hij spreekt, mét stotter. En dan gebeuren er wonderen, dan is het feest! Dan ervaart hij dat hij er stotterend ook mag zijn, dat hij er niet op afgerekend wordt.
Nederlandse kinderen die stotteren verdienen die bevrijdende ervaring ook in de klas. Natuurlijk zijn er scholen die wel goed omgaan met stotterende kinderen, vaak na advies van vooruitstrevende behandelaars die niet meer in het klassieke ‘medisch model’ blijven hangen. Maar vaak gaat het ook nog helemaal mis. Dan wordt school een plek waar je niet van je mag laten horen zolang je niet ‘normaal’ praat. Dat kan anders, dat moet anders.
Dank aan het The Arthur M. Blank Center for Stuttering Education and Research en Camp Dream. Speak. Live voor het organiseren van stottergeluk! Dit filmpje gaat over vrijheid van articuluatie. Vrijheid om te spreken zoals je spreekt. Die vrijheid wordt gevierd in dit filmpje. 🦜
