“Baat het niet, dan schaadt het wél.” Interessante en kritische analyse van het ‘Lidcombe Programma voor (zeer) jonge stotterende kinderen’, geschreven door de logopedist-stottertherapeuten Joeri van Ormondt en Femke de Smit.
“LP heeft als doel vloeiende spraak bij kinderen te bereiken. Dat gebeurt vooral door kinderen feedback te geven op zowel niet-stotters als stotters. Bijvoorbeeld: ‘Hee, dat heb je mooi gezegd’, ‘dat ging gladjes’, ‘soepel hoor’. Of bij een stotter: ‘dat was even een hobbeltje, kan je dat nog een keer zeggen?'”
“We hebben jarenlang Lidcombe-therapie gegeven en zijn er ook in getraind. Doen we het nu nog? Nee. De belangrijkste reden daarvoor is dat er geen onderzoek bestaat naar mogelijke bijwerkingen op latere leeftijd, terwijl onze ‘gut feeling’ zegt dat die bijwerkingen er weleens in grote mate zouden kunnen zijn. We denken dat dat alleen maar nog meer wordt met dit programma.”
Het nieuwe programma behelst het plan dat ouders de gehele therapie zelf uitvoeren. “Die ontwikkeling verontrust ons enorm”, aldus De Smit en Van Ormondt. “We maken ons grote zorgen over de kwaliteit van leven van deze kinderen, met name – maar zeker niet uitsluitend – van de kinderen die blijven stotteren.”
Hoe dan wel? “Door de focus van het stotteren af te halen en te richten op fijne communicatie, heb je uiteindelijk veel meer impact – op het hele gezin. Het stotteren verdwijnt dan veel meer naar de achtergrond. Juist ook bij die 20 (tot 25)% die statistisch gezien blijft stotteren.”
Lees het gehele artikel op Stotterconnect, via de link hieronder.