Stel, een werkgever had net een stotterende sollicitant op bezoek. De werkgever is onder de indruk van cv, referenties en persoon. De sollicitant bracht het stotteren ter sprake. Dat zo’n sollicitatie niet representatief is voor hoe het spreken in reguliere situaties gaat. Dat hij/zij zich er prima mee redt. Dat het soms even wennen is voor collega’s en klanten, maar ja, bij welke handicap is dat niet het geval? In een inclusieve samenleving vangen we dat samen op.
De werkgever denkt: goed verhaal, maar ik wil toch een onafhankelijke bron raadplegen. Of stotteren wel echt samengaat met kantoorwerk. Met vergaderingen, klantcontacten… De werkgever googelt en leest in de ‘Richtlijn stotteren bij kinderen, adolescenten en volwassenen 2020’ het volgende:
“De stoornis veroorzaakt angst om te spreken of beperkingen in de effectieve communicatie, sociale participatie, of schoolresultaten of werkpresentaties. Stotteren kan grote gevolgen hebben voor het functioneren. De mate stotteren van varieert per situatie. In spreeksituaties die spanning opwekken, kan het stotteren ernstiger worden.”
Deze richtlijn zorgt ongetwijfeld voor volle behandelkamers, maar legitimeert ondertussen wel dat stotterende sollicitanten worden afgewezen. Officieel ongeschikt verklaard. Dat moeten we niet willen.
Wij hopen dat een herziene richtlijn – waar nu aan gewerkt wordt – meer oog heeft voor het sociale model rondom stotteren. Meer oog voor de impact van afwijzing op afwijkende spraak. En dat wij – personen die stotteren – in de nieuwe richtlijn voor behandelaars niet steeds als patiënt geframed worden, maar als volwaardige burgers die zich oké willen voelen over hun stotteren.
De richtlijn moet juist sturen op verbetering van kwaliteit van leven. Sturen op acceptatie van stotteren als volwaardige manier van communiceren. Sturen op participatie. Het recht om te stotteren claimen, ook in praatfuncties. De richtlijn moet ons zelfvertrouwen geven, dat onze stotterende spraak net zo veel waard is als vloeiende spraak.
Dus niet steeds sturen op het problematiseren van stotteren! Een behandeling zou veel meer gericht moeten zijn op de omgeving, die vaak in de stress schiet van afwijkende spraak. De richtlijn kiest nu voor de makkelijke en voor zorgverleners lucratieve weg: het probleem bij het individu leggen.
Wees ambitieuzer! Help de omgeving stottervriendelijker te maken! Hoe het stotterende individu de omgeving met zelfvertrouwen kan inlichten.
Gelukkig wordt die richtlijn uit 2020 nu herzien.
De Stotterbond zal de nieuwe richtlijn hier en elders recenseren. Tot die tijd: haal die huidige maar alvast offline. Advies is ook om de huidige richtlijn niet te verbeteren, maar om gewoon helemaal opnieuw te beginnen. 🗑️ 📝 Succes!
https://nedverstottertherapie.nl/wp-content/uploads/2021/02/Richtlijn-stotteren-2020-def.pdf
Uit het colofon: De ‘Richtlijn stotteren bij kinderen, adolescenten en volwassenen 2020’ is een initiatief van de Nederlandse Vereniging voor Stottertherapie (NVST), de Nederlandse Vereniging voor Logopedie en Foniatrie (NVLF, tevens financier) en de officiële patiëntenvereniging Demosthenes.