Vrijheid van meningsuiting? Dan ook vrijheid van articulatie. Iedere stem telt, dus ook de stotterende. Wij laten ons niet meer isoleren in spraakarme functies. Wij mogen spreken zoals wij spreken. Juist daarom zijn wij kritisch op ‘de handel in de hoop op vloeiend spreken’ en de stigmatiserende teksten van De Stotterindustrie. Het beknellende misverstand ‘dat wij moeten blijven werken aan vloeiender spraak’ zorgt voor schaamte- en schuldgevoelens. Voor uitsluiting in alle domeinen van het leven. Terwijl wij er alles aan gedaan hebben. Tegelijk prijzen wij de emanciperende en inclusieve krachten in het behandelveld, zij hebben de toekomst. Wij behartigen de belangen van mensen die stotteren – met opinies, onderzoeken en inclusie-campagnes.
Onze missie is niet ‘Stotteren de wereld uit’ (zoals die van het StotterFonds, tot november 2025). Ons motto is: met stotteren is prima te leven en te werken, mits de omgeving er niet zo’n punt van maakt. Er ‘niet zo’n punt van maken’ betekent ook: aan de werknemer vragen wat hij/zij van de werkgever nodig heeft in de omgang met het stotteren. Het helpt om een andere handicap voor stotteren in te vullen, dan begrijpt iedereen het vaak meteen. Dat het grote publiek het stotteren ons vaak verwijt, is mede veroorzaakt door misleidende campagnes van showtherapeuten en behandelaars van de klassieke stempel. Ons geduld met de conservatieve, misleidende, stigmatiserende en vaak ook discriminerende therapiestromingen is op. Wij hebben het recht om te stotteren.
Stotteren is een neurofysiologische conditie. Het VN Verdrag Handicap is er ook voor ons. Wij hoeven niet de druk te voelen om er vanaf te komen. Veel behandelingen gericht op vloeiendheid werken namelijk averechts. Het stotteren kan slijten, we kunnen het ontgroeien, maar er is geen wondermethode. Vaak hebben wij al van alles geprobeerd en daar schade door ondervonden. Zoals je tegen een slechtziende persoon niet zegt: “Blijf werken aan je zicht!”, of tegen een slechthorende persoon: “Blijf werken aan je gehoor!”, zo hoeven wij niet ons leven lang aan onze spraak te blijven werken. Wij stotteren, zo is onze stem.