Over de wereldwijd opererende McGuire-stottertherapie hebben wij het op dit platform nog nooit gehad. Zonder een oordeel te vellen over de methode, schrok De Stotterbond nogal toen een artikel van Omroep Brabant hierover verscheen. Het gaat al mis bij de kop: ‘Kim overwint haar stotter en spreekt honderd mensen aan op de markt’
Overwint haar stotter? Wat als Kim slechtziend of slechthorend zou zijn? Wat als zij ADHD of autisme heeft? Anno 2026 over stotteren spreken in termen van verliezen of winnen is net zo kwalijk als iemand met autisme verwijten dat hij/zij nog steeds het autisme niet heeft ‘overwonnen’.
Stotteren wordt in de samenleving gezien als iets dat je met een cursus kunt oplossen. Wie nog steeds stottert, wordt verweten er onvoldoende aan gedaan te hebben. Dat stigma ontstond niet vanzelf. Dat kwam in de wereld door dit soort artikelen.
Dat kunnen we journalisten niet helemaal kwalijk nemen. Zij tekenen met de beste bedoelingen op wat behandelaars vertellen. Dat zijn soms zelfs mensen die vroeger hevig gestotterd hebben en nu veel minder. Dat levert quotes als deze op:
“Deze cursus is een soort uitgebreide assertiviteitstraining voor mensen die stotteren. Dit programma heeft mijn leven veranderd. Ik kon zes jaar geleden mijn naam niet eens uitspreken”, zegt Vlijmenaar Berry Branten vloeiend. Branten is inmiddels instructeur van de McGuire-cursus.
Dit soort artikelen gaan radicaal in tegen de missie van De Stotterbond. Ongetwijfeld heeft McGuire het leven van mensen die stotteren verbeterd, er hier en daar voor gezorgd dat zij minder stotteren, maar wat hier verkondigd wordt is: ‘Als jij nog steeds stottert, doe er wat aan! Pas als je vloeiend/vloeiender spreekt, gaat de wereld voor je open.’
In dit journalistieke verslag van een McGuire-oefening wordt stotteren zelfs geframed als angstprobleem. Nergens de notie dat er van alles gebeurt in het hoofd van de toehoorder. Wat interessanter zou zijn: de mensen op de markt interviewen die aangesproken worden door iemand die stottert. Die reacties zullen verschillend zijn en worden zelden verbaal geuit – maar wel gevoeld door degenen die stotteren. We zien mensen wegkijken, fronsen of zelfs ons afkappen en doorlopen. In organisatieverband gaat het om afwijzingen bij sollicitaties en andere vormen van uitsluiting.
Of je nu wel of niet stottert, iedereen reageert in meer of mindere mate op sociale afwijzing. Dat is een gezonde en normale reactie. Ja, daar kun je mee leren omgaan, maar het is een trap in onze maag als er dan koppen in de krant verschijnen als ‘overwin je stotteren’. Dan draai je de boel om.
Dat wij stotteren hoeft niet te betekenen dat wij alle afwijzende reacties hoeven te accepteren. De Stotterbond streeft naar een samenleving/arbeidsmarkt waarin wij ons niet hoeven te schamen voor onze stotter. Daar helpt dit stuk van Omroep Brabant over McGuire niet bij.