De stotterende journalist Gina Waggott schreef een revolutionair boek over stotteren en inclusie. Een boek dat eigenlijk een biografie is van een stotterende artiest die al in 1999 overleed: Scatman John.
Juist dat maakt het boek (‘Scatman John: The Remarkable Story of the World’s Unlikeliest Popstar‘) zo bijzonder. Scatman John (1942-1999), pseudoniem van John Paul Larkin, had een turbulent leven voordat hij doorbrak. Ieder leven met stotteren is anders, maar er zijn overeenkomsten. En die overeenkomsten hebben meer te maken met hoe anderen reageren op ons stotteren dan ‘hoe wij omgaan met ons stotteren’. Kortom, met de maatschappelijke acceptatie van stotteren.
Gelukkig zijn er in Nederland steeds meer behandelaars die niet inzetten op ‘vloeiender spreken’ maar op een zo mooi mogelijk leven met stotteren. Na de bodem geraakt te hebben, vond Scatman John als artiest het geluk – juist omdat hij het stotteren niet meer hoefde te verbergen. Stotteren werd zelfs zijn handelsmerk: niet alleen zijn manier van praten, ook zijn manier van zingen. Hij werd niet meer nagedaan om hem te plagen, maar uit bewondering! Hoe briljant is dat?
Joeri van Ormondt, een stotterende stottertherapeut die voorop loopt in ‘stotteren en inclusie’, las het boek. Vol bewondering schrijft hij op LinkedIn: “Verder ontdekt John gaandeweg zijn leven dat de enige weg vooruit – ook richting succes – is om het stotteren werkelijk te omarmen. Stuttering Pride in een tijd waarin die nauwelijks bestond.”