“Heel eerlijk: als ik morgen kon tekenen voor een leven zonder stotteren, dan zou ik dat doen. Omdat het je nogal eens in een ongelijkwaardige positie brengt. Daar is onderzoek naar gedaan. Als je hevig stottert, word je vaak als zenuwachtig gezien, en als minder bekwaam. Het roept iets op bij mensen die dan soms boven je gaan staan of zeggen: rustig maar. Er worden allerlei emoties op je geprojecteerd, terwijl ik denk: ik stotter en jij schrikt daarvan.”
Interview met Steven de Jong in Psychologie Magazine (door Brenda van Osch). Opgenomen in de collectie patiëntervaringsverhalen van de Erasmus School of Health Policy & Management (ESHPM).
Als stotterende mensen zijn wij natuurlijk geen patiënten. Wij worden vaak gedwongen in die rol, maar zo willen wij niet behandeld worden. Wij hebben een spraakvariatie die stotteren heet. Maar om los te komen uit het medische model is het soms nodig om binnen dat model onze stem te laten horen. 🦜
Lees het gehele interview in pdf: https://www.patientervaringsverhalen.nl/wp-content/uploads/2026/05/250530A_psychologie_magazine_STOTTEREN-1.pdf