De Stotterbond is niet altijd even complimenteus jegens behandelaars. Wij houden immers niet alleen gezonde afstand tot het behandelveld, we uiten ook publiekelijk kritiek. Zeker als het gaat om de handel in de hoop op vloeiend sprekend. Die stotterindustrie blijven wij bestrijden.
In onze nobele missie de foute behandelaars het brood uit de mond te stoten, vergeten wij weleens de goede ontwikkelingen te bejubelen. En die zijn er – niet alleen onder ervaringsdeskundigen, ook onder behandelaars.
In dat licht graag alle aandacht voor dit geweldige en hoopvolle artikel van Femke de Smit, een logopedist-stottertherapeut die samen met haar collega (en ervaringsdeskundige) Joeri van Ormondt voor de troepen uitloopt. Zij werken dag-in-dag-uit aan een stottervriendelijke omgeving, waarin het stotterende individu vertrouwen opbouwt en zich vrij voelt om spontaan te communiceren.
Femke de Smit: “Als ouder wil je niets liever dan een gelukkig kind dat het leven naar eigen wens kan gaan invullen. Zelfvertrouwen is daarbij cruciaal. Als kinderen ervaren dat ze helemaal oké zijn zoals ze zijn, durven ze contact te maken, zichzelf uit te spreken en voor zichzelf op te komen.”
Opgroeien met stotteren kan loodzwaar zijn. Je weg vinden in een samenleving waarin veel mensen negatief en belerend reageren op je manier van spreken is vernederend. Als je dan ook steeds hoort dat je ‘er toch echt iets aan moet doen’ is het trauma compleet. Femke de Smit en Joeri van Ormondt breken daarmee. En daarmee bouwen zij aan een stottervriendelijke samenleving. Daarmee bouwen zij ons zelfvertrouwen op. Dank daarvoor!
De Stotterbond blijft hard op de kwakzalvers. Hard op behandelaars die nog doen alsof het 1985 is. En meedogenloos voor coaches die het anno 2026 nog in een hoofd halen om met een ‘quick fix’ voor stotteren te komen. Maar zacht voor behandelaars die aan de slag gaan met de omgeving (gezin, school, werk) rondom degene die stottert. Met het zelfvertrouwen: dat je mag spreken zoals je spreekt, en dat dat helemaal oké is.
‘Met stotteren is prima te leven en te werken, mits de omgeving er niet zo’n punt van maakt’, betogen wij hier vaak. Maar dat gaat niet vanzelf… Daarom is het belangrijk dat media – na decennialang podium gegeven te hebben aan behandelaars die ‘kunstjes doen met stotteraars’ – nu de kolommen vrijgeven voor het eerlijke en inclusieve verhaal over stotteren.
Dank J/M Ouders dat jullie hier ruimte voor vrijmaken. Dit helpt ons vooruit! Dit zorgt ervoor dat wij ons minder hoeven te schamen voor de manier waarop wij spreken. En dat wij ons vrijer voelen ons te uiten. Dat is al een mensenrecht sinds de mensenrechten werden opgeschreven, maar anno 2026 helaas nog geen vanzelfsprekendheid. Dus graag meer van dit soort artikelen!