Of je nu dyslexie hebt, stottert, autisme of iets anders – de overeenkomst is dat de omgeving niet helemaal aansluit op jouw manier van informatie verwerken, communiceren en socializen. Opgroeien in de wetenschap dat je ‘anders bent’, betekent dat er energie verloren gaat aan aanpassen. Of zelfs verbergen. Dat trekt diepe sporen.
Tegelijk kan je er veerkrachtiger, creatiever en zelfstandiger van worden. Dat kan naast elkaar bestaan. Maar het blijft een hobbelige rit. In de belangenbehartiging van mensen met een handicap, beperking, conditie of hoe je het ook noemt, helpt het om samen (met groepen die een andere conditie vertegenwoordigen) op te trekken. Wij zijn geen patiënten, wij zien burgers die wat afwijken van de norm.
En die norm, daar kunnen we wat aan doen. Die is niet in beton gegoten, die kan op school en op de werkplek aangepast worden. Juist daarom botst dit platform met therapeuten/coaches van de oude stempel. Die zeggen: ‘Je kan de wereld niet veranderen, alleen jezelf!’ Onzin: je kunt de wereld wél veranderen!
Sterker, het is onze plicht die wereld elke dag beter te maken. Als die beter wordt voor mensen die stotteren, dan ook voor mensen die dyslexie hebben, die slechthorend zijn, die slechtziend zijn, et cetera. Voor iedereen! Behalve voor de bullebakken die voorheen de norm bepaalden. Zij zullen even moeten inschikken. Voor de rest: kijk dit filmpje. Ieder woord is raak. 💚
Over dit filmpje: presentator/journalist Stephanie Ruhle reageert op de beledigingen van president Trump aan het adres van Gavin Newsom, de gouverneur die er geen geheim van maakt dat hij dyslexie heeft. Zie hier de uitspraken van Trump.
