Eerder bespraken we hier al het onderzoek ‘Stotterend solliciteren’. Klaar voor de resultaten?
Hierbij een fragment uit het onderzoek/boek ‘Gelieve niet te stotteren op onze inclusieve werkvloer’.
“Bij ons heb je ruim duizend klanten per dag”, mailt de bedrijfsleider van een Shell-tankstation in het Groningse Niebert naar mij. “Iedereen wordt een-op-een geholpen door bakkerij- en kassamedewerkers. De afhandelingstijd is zo’n 34 seconden per klant. Het is de hele dag praten. Natuurlijk heb ik geen moeite met personen die matig stotteren. Grote vraag is wel ‘in welke mate’ zij stotteren en of zij de verwachte tijd gaan halen. Dit om rijen bij de kassa te voorkomen.”
Dag in dag uit stromen er dit soort afwijzingen binnen. De afgelopen weken reageerde ik op tachtig vacatures met deze e-mail: “Met belangstelling las ik de vacature voor [naam functie]. Namens Stichting Support Stotteren zoek ik vacatures die geschikt zijn voor ‘personen die matig tot hevig stotteren’. Zou u kunnen aangeven of het voor deze mensen de moeite waard is om te solliciteren op deze functie? Zo nee, wat zouden dan mogelijk de bezwaren zijn?”
Geen uitzondering
Even overweeg ik met Shell te onderhandelen. Als ik 40 seconden bied, schuift Shell misschien op naar 37 seconden. Maar het lijkt me nuttiger de stottergemeenschap over deze afwijzing te informeren. Beter als personen die stotteren (naar schatting één procent van de bevolking) voortaan bij Esso of Total de benzine van ‘po-po-pomp ze-zeven’ afrekenen. Dit om rijen bij de kassa van Shell te voorkomen.
Op grond van Shell’s corporate website, zou je een welwillender reactie verwachten. Die staat vol met hoogdravende teksten over diversiteit en inclusie. ‘Bij Shell zorgen we voor een omgeving waarin mensen met een beperking het beste uit zichzelf halen. Van een open wervingsprocedure tot het creëren van een veilige en stimulerende werkplek.’ Er wordt een dove werktuigbouwkundige in Pernis aan het woord gelaten die een tolk heeft en collega’s zo ver kreeg gebarentaal te leren. De alarmen van machines zijn voor hem aangepast. In de communicatie met hem wordt er veel getypt. HR-manager Andy Keen laat zich als volgt op Shell.nl citeren: “Het unieke aan werken met een beperking, is dat er geen pasklare oplossing is. Wat voor de één wel werkt, werkt niet altijd voor een ander.”
Shell is helaas geen uitzondering. De reacties die ik kreeg van toonaangevende organisaties zijn vaker wel dan niet in strijd met wat zij publiekelijk verkondigen over diversiteit en inclusie. Bij KPN mogen ‘mensen zoals ik’ niet in de winkel stotteren, maar wel zwijgend kabels trekken. De rechtbank in Leeuwarden heeft liever geen stotterende griffier, “want na de zitting neem je actief deel aan het raadkameroverleg”. We sluiten niemand op voorhand uit, verzekert de rechtbank nog, grondwetsartikel 1 indachtig, “maar besef wel dat een griffier ook veel mondeling doet”. De vraag ‘Wat heb jij van onze rechtbank nodig om in zo’n situatie goed te kunnen communiceren?’ bleef uit.
Lees verder