De spraakconditie ‘stotteren’ kampt met een gigantisch imagoprobleem. Het meest in het oog springende bewijs daarvan is de ‘woozy face’-emoticon van Apple. Bevat je appje het woord ‘stotteren’, dan verschijnt er een blozend gezichtje met de wenkbrauwen op halfzeven, een dichtgeknepen oog en gekronkelde lippen. Je kan ‘m aanklikken ter visuele ondersteuning van je appje. Een gestoorder emoticon dan dat heeft Apple niet in de aanbieding.
Lees je als persoon die stottert op Wikipedia over grootheden als Charles Darwin, Ed Sheeran, Joe Biden en Emily Blunt, dan kan de wetenschap dat zij ook stotterden heilzaam werken. In de zin van: ‘Als zij zover gekomen zijn, dan is er misschien ook nog een toekomst voor mij.’ Maar algauw zakt je de moed in de schoenen. De zelfcorrigerende gemeenschap die Wikipedia bijwerkt, vond het dus wel prima om ‘to get rid of’ (zich ontdoen van), ‘to overcome’ (overwinnen) en ‘suffered from’ te handhaven als neutrale beschrijvingen voor de veronderstelling dat deze beroemdheden met ‘hard werken’ veel vloeiender zijn gaan praten.
Met die beschrijvingen wordt stotteren weggezet als ‘verwijtbare handicap’. De realiteit is dat mensen die hevig stotteren doorgaans al van alles geprobeerd hebben, met uiterste inspanning en een grote
weerslag op hun dagelijks leven. Zelfs een groeiend aantal behandelaars is het er tegenwoordig over eens dat er geen ‘wondermethode’ tegen stotteren bestaat.
Lees verder in het boek ‘Gelieve niet te stotteren op onze inclusieve werkvloer’.