We lezen verder in de biografie van Remco Kock over het leven van Martin Laamers, de voormalig profvoetballer die in O-o-o-Oranje vertelt over zijn stotterervaringen. Op deze pagina lichten we de passages uit die ons raken.
Voor nu zijn dat deze:
“Als speler rende ik hard de andere kant op als een filmploeg ook maar een beetje in de buurt kwam. Wat denk je? Dat ik me liet interviewen voor of na een wedstrijd? Dan wist heel Nederland dat Martin Laamers stotterde! Daar bedankte ik vriendelijk voor. Hoe minder mensen het wisten, hoe beter.”
Ondanks zijn camera-schrik, besloot hij vele jaren later wel medewerking te verlenen aan de documentaire over 125 jaar Vitesse Arnhem.
“Ik ben niet vies van aandacht. Ik geniet daar wel van, al zit mijn spraak vaak in de weg. Omdat ik in de documentaire zo stotterde, zit ik er maar kort in. Snap ik: het meeste materiaal was onbruikbaar. Tv-makers zenden geen ongemakkelijke zapmomenten uit.”
“Het was moeilijk om naar mezelf te kijken, stotterend. In die documentaire komen Theo Bos, Edward Sturing en John van den Brom naar voren als de spelers die Vitesse op de kaart hebben gezet. Zij zijn de gezichten van het Vitesse van de jaren negentig. Ze werden na hun spelersloopbaan trainer van Vitesse in Gelredome. Na die documentaire realiseerde ik me dat ik veel ben misgelopen.”
Zonder spraakprobleem was jij ook trainer van Vitesse geweest, vraagt Kock.
“Dat weet je nooit. Omdat ik vroeger op veel posities speelde, durf ik te zeggen dat ik tactisch goed onderlegd ben. Maar Vitesse heeft me nooit ergens voor gevraagd. Ik ben zelfs geen jeugdtrainer geweest of scout.”
Dit is een gevoelig onderwerp in de stottergemeenschap. Sommige mensen die stotteren vertellen trots dat ze zich nooit hebben laten tegenhouden door het stotteren (en de reacties erop). Zij kijken nogal eens neer op anderen die voorzichtig aangeven dat ze door het stotteren toch wel het een en ander zijn misgelopen.
Het is daarom dapper dat Martin Laamers hier wel open over durfde te zijn. Het duurde bij hem vijftig jaar voor hij zijn eigen stotteren kon accepteren. Maar hoe geaccepteerd is stotteren op de arbeidsmarkt en in de media?
Wil je daarover verklaren, dan kan dat in de comments op LinkedIn. Maar ook via de mail (info@stotterbond.nl), dat is dan anoniem en wordt niet gepubliceerd. In de aanloop naar Wereldstotterdag zullen wij hier vaker fragmenten delen uit dit belangrijke boek.