Wat wordt er toch bedoeld met The Declaration of the Right to Stutter? Is dat recht er dan nog niet? Iemand die stottert schreef daar het volgende over:
“Ik heb het recht om te stotteren! Misschien een merkwaardige openingszin, maar deze woorden zeg ik tegenwoordig meerdere keren per dag tegen mijzelf. Voordat ik een winkel binnenstap, voordat ik een klant opbel en voordat ik naar een feestje ga.”
“In alle situaties waarin mensen kunnen schrikken van de manier waarop ik spreek. Ik haper, loop vast op klinkers, praat soms op restadem, pers de woorden er dan uit en trek regelmatig moeilijke gezichten. In mijn hevigste stotterjaren schokte ik ook met mijn schouders en knikte onwillekeurig met mijn hoofd. Maar ik kan ook zinnen achter elkaar vloeiend praten, meestal bij mensen die het stotteren accepteren en bij wie dat juist helemaal niet hoeft.”
“Het is vooral controleverlies dat mij overkomt tijdens het spreken. Hoe harder ik mijn best doe om vloeiend te spreken, hoe meer ik stotter.”
Dit is een fragment uit een langere brief, maar het geeft aan wat de Verklaring voor het Recht om te Stotteren betekent voor personen die stotteren. Een verklaring die het zwijgen doorbreekt. Vrijheid van meningsuiting? Dan ook vrijheid van articulatie!