\u201cVeel mensen die stotteren geven aan dat ze worden gepest en worstelen met onzekerheid en gevoelens van uitzichtloosheid. Velen ervaren een negatieve invloed op hun loopbaankansen, hun salaris en de beoordeling van hun prestaties. Het besef dat stotteren een genetische basis heeft, zou kunnen bijdragen aan het verminderen van het sociale stigma.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Aldus een artikel in Smithsonian Magazine<\/a>, een populair tijdschrift over wetenschap, cultuur en techniek. Een terzijde in een verslag van het recente grootschalige DNA-onderzoek<\/a> van Vanderbilt University Medical Center (dr. Jennifer Below). Daaruit bleek dat stotteren een genetische oorzaak heeft.<\/p>\n\n\n\n De laatste zin in die alinea is interessant, want hoe zou je het stigma op stotteren kunnen omschrijven? Dat wij onszelf \u2018psychisch niet de baas\u2019 zijn? Dat wij \u2018vast een reden hebben om te stotteren\u2019, zodat wij \u2018dingen niet aan hoeven te gaan\u2019? Dat wij een angststoornis hebben, dat er vast iets is mis gegaan in onze jeugd, en dat wij dat nog moeten verwerken?<\/p>\n\n\n\n Maar wat als \u2013 dit onderzoek volgend \u2013 wij helemaal niet stotteren omdat we psychisch afwijkend zijn, maar gewoon omdat wij daar een neurologische aanleg voor hebben? En dat al die psychische problematiek voortkomt uit de reactie van de omgeving op het stotteren? De frons die op het voorhoofd van de ouder komt als een kind zich stotterend uitdrukt. De leraar die ons overslaat. Die stotterervaringen kunnen het stotteren weer verhevigen \u2013 en ja, ook onzekerder en ongelukkiger maken, maar dat is dan het symptoom.<\/p>\n\n\n\n Hoeveel winst zou er te boeken zijn als wij ons minder hoeven te schamen voor het stotteren, als wij minder de druk hoeven te voelen om vloeiender te spreken? Als het ons toegestaan wordt om ook te stotteren in praatfuncties? \u201cVeel mensen die stotteren geven aan dat ze worden gepest en worstelen met […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3355","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3355","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3355"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3355\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3359,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3355\/revisions\/3359"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3355"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3355"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3355"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Volg De Stotterbond op LinkedIn<\/a> en Facebook<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"