{"id":3349,"date":"2026-10-23T12:30:33","date_gmt":"2026-10-23T12:30:33","guid":{"rendered":"https:\/\/stotterbond.nl\/?p=3349"},"modified":"2026-10-23T12:31:04","modified_gmt":"2026-10-23T12:31:04","slug":"mijn-doel-is-niet-langer-om-niet-meer-te-stotteren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/2026\/10\/23\/mijn-doel-is-niet-langer-om-niet-meer-te-stotteren\/","title":{"rendered":"‘Mijn doel is niet langer om niet meer te stotteren’"},"content":{"rendered":"\n

“Hulp bij het restantje stotterschaamte.” Barry Siermann (42) verwoordde op Wereldstotterdag in het Noordhollands Dagblad<\/a> heel goed waar wij in het rijk der vloeiendsprekenden mee te dealen hebben – en hoe behandelingen ons hebben gevormd, helaas niet altijd in positieve zin.

Toen Barry zes jaar was, kreeg hij voor het eerst behandeling. “De focus was zo vloeiend mogelijk leren spreken. Er was geen aandacht voor alle emoties die zich in mij ontwikkelden: angst, frustratie, schaamte, spanning en boosheid. Of hoe mijn ouders met me moesten omgaan. Die benadering heeft schade achtergelaten, patronen ontwikkeld.”

Het stotteren werd niet minder van de behandeling. Wel nestelt er een overtuiging in hem: stotteren mag er niet zijn. Dat had ook invloed op zijn beroepskeuze: softwareontwikkeling. “Dan kon ik me verschuilen achter een beeldscherm en hoefde ik weinig te praten. Maar daar werd ik helemaal niet blij van.”

Op zijn 24ste switcht Barry naar een ander beroepsveld: hij gaat orthopedagogiek studeren en tegenwoordig is hij als orthopedagoog behandelco\u00f6rdinator bij zorgorganisatie Kentalis, gespecialiseerd in TOS (taalontwikkelingsstoornis), iets anders dan stotteren dus. “Het is ook voor ouders helpend om te zien dat een volwassen man met een communicatiestoornis toch kan worden wat hij wil.”

Barry Siermann heeft geaccepteerd dat hij iemand is die altijd zal blijven stotteren. “Mijn doel is niet langer om niet meer te stotteren. Ik heb er zelf niet zo’n probleem mee als mensen mijn zin afmaken, maar je zult toch moeten wachten tot ik ‘m zelf heb uitgesproken.”

De druk om vloeiender te spreken laat hij meer en meer los. “Ik heb besloten dat ik niet meer in angst wil leven. Niet hoe, maar wat ik wil zeggen doet ertoe.”

Kortom, een belangrijk artikel met een moderne, hoopgevende boodschap! Wat Barry heeft moeten doorstaan, zouden stotterende kinderen anno nu eigenlijk niet mee hoeven te maken. Het artikel biedt tegenwicht aan de decennialange focus van media op quick fixes.

Veel dank aan journalist Virginia Groenendijk voor het podium geven aan deze inclusieve stottervisie. Veel media publiceren op Wereldstotterdag<\/a> verhalen van mensen die menen het stotteren ‘overwonnen’ te hebben, die dan nog middenin de roes zitten van een cowboy-therapie om vloeiend te spreken. Die artikelen verhogen voor ons de druk om vloeiender te spreken. Dit artikel haalt de spanning ervanaf en gaat juist de diepte in. Knap werk!

Dit is dus een veel realistischer en persoonlijker verhaal, een kernachtige weerslag van hoe het denken over stotteren draait naar een meer inclusieve, praktische en helpende benadering. Met een terechte verwijzing naar De Stotterpraktijk en Camp Dream.Speak.Live, een modern stotterkamp waar kinderen leren om zelfverzekerd en authentiek te communiceren.

Kortom, een mustread, dit interview. Een kroon op Wereldstotterdag \ud83c\udfa4\ud83e\udd9c.<\/p>\n\n\n\n

Lees het gehele artikel op de website van het Noordhollands Dagblad<\/strong><\/a><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

“Hulp bij het restantje stotterschaamte.” Barry Siermann (42) verwoordde op Wereldstotterdag in het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3349","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3349","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3349"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3349\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3350,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3349\/revisions\/3350"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}