{"id":3164,"date":"2026-08-27T09:35:44","date_gmt":"2026-08-27T09:35:44","guid":{"rendered":"https:\/\/stotterbond.nl\/?p=3164"},"modified":"2026-08-28T11:55:38","modified_gmt":"2026-08-28T11:55:38","slug":"we-moeten-het-over-dit-filmpje-hebben-when-i-talk-i-stutter-living-life-fully","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/2026\/08\/27\/we-moeten-het-over-dit-filmpje-hebben-when-i-talk-i-stutter-living-life-fully\/","title":{"rendered":"Dit filmpje weerspiegelt hoe het denken over stotteren zich ontwikkelt. Hoe belangrijk het is om de negatieve oordelen te neutraliseren"},"content":{"rendered":"\n

We moeten het over dit filmpje hebben. ‘When I Talk, I Stutter: Living Life Fully’ van het The Arthur M. Blank Center for Stuttering Education and Research<\/a>. We zien een in zichzelf gekeerde scholier, die zichtbaar lijdt onder zijn stotteren. Hij loopt er soms letterlijk voor weg, bijvoorbeeld als een klasgenoot contact maakt.

We horen ook de gedachten van de stotterende scholier als hij overweegt zich alsnog bij een groepje aan te sluiten. ‘Doe het niet, dan zullen ze mij horen stotteren. Ze zullen mij uitlachen.’

Zijn omgeving is niet per se stotter-onvriendelijk, eerder stottervriendelijk, maar vaak wel onbeholpen. Als de schooldokter vraagt aan welk sport hij doet en hij stotterend antwoordt, zegt zij: “Je hoeft niet nerveus te zijn.”

Zijn therapeut, bij het oefenen van een spreekbeurt. “Laten we dit even opnieuw proberen. Maar nu met meer focus op vloeiender spreken.”

Dat triggert hem. Hij legt uit dat meer oefenen niet helpt. Juist niet. “Als ik praat, stotter ik nu eenmaal”, zegt hij. De therapeut zegt uiteindelijk: “Het is oke dat je stottert, maar probeer gewoon iets gemakkelijker te stotteren.” Deze sc\u00e8ne roept vragen op: waarom draait de therapeut hier, waarom moet de scholier uitleggen hoe het werkt?

’s Avonds overdenkt hij de dag: ‘Als ze mij vragen om meer mijn best te doen en niet te stotteren, vragen ze eigenlijk aan mij om niet te spreken. Want: als ik spreek, stotter ik.’

Dat inzicht werkt bevrijdend. Hij geeft zijn spreekbeurt. Stotterend, maar ontspannen. Later gaat hij ook situaties aan waarvoor hij wegliep. Hij legt bij een eerste contact uit dat hij stottert – dat dat de manier is waarop hij praat.

Gelukkig corrigeert hij ook nog de domme schooldokter: “Ik begrijp dat je denkt dat ik nerveus ben, maar stotteren is neurofysiologisch. Ook als mensen stotteren kunnen ze heel relaxt zijn.”

Zijn slotwoorden: “Stotteren zal mij nooit tegenhouden. Stotteren zal mij er nooit van weerhouden om vanuit mijn hart te spreken. Om alles uit het leven te halen wat erin zit.”

Dit filmpje weerspiegelt hoe het denken over stotteren zich ontwikkelt. En hoe belangrijk het is om de negatieve oordelen over het stotteren te neutraliseren. Die oordelen beginnen extern en gaan in de loop der jaren het denken van de stotterende persoon zelf domineren. Dat doorbreken is lastig.

Dat we er nog lang niet zijn, blijkt ook uit het filmpje. De stotterende scholier moet hier eerst een rotjeugd doorleven om tot inzicht te komen. Hij moet vervolgens nog vechten tegen stigmatiserende oordelen van professionals die beter zouden moeten weten. Als zo’n schooldokter zo dom had gereageerd op andere condities (dyslexie, autisme, adhd, etc) was de wereld te klein geweest. Maar bij stotteren vinden we dat normaal.

Dit filmpje laat zien waar het schuurt en waar de sleutel ligt. Maar we zijn er nog lang niet… Stotterende scholieren horen niet eerst door zo’n diep dal te gaan.<\/p>\n\n\n\n

Reageren kan de LinkedIn-pagina van De Stotterbond<\/strong><\/a><\/p>\n\n\n\n

\n