{"id":3119,"date":"2026-08-21T10:06:49","date_gmt":"2026-08-21T10:06:49","guid":{"rendered":"https:\/\/stotterbond.nl\/?p=3119"},"modified":"2026-08-22T06:06:54","modified_gmt":"2026-08-22T06:06:54","slug":"je-kunt-de-wereld-niet-veranderen-zeggen-sceptici-maar-een-kantoor-stottervriendelijk-maken-dat-moet-toch-wel-lukken","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/2026\/08\/21\/je-kunt-de-wereld-niet-veranderen-zeggen-sceptici-maar-een-kantoor-stottervriendelijk-maken-dat-moet-toch-wel-lukken\/","title":{"rendered":"Je kunt de wereld niet veranderen, zeggen sceptici. Maar een kantoor of school stottervriendelijk maken, dat moet toch wel lukken?"},"content":{"rendered":"\n

Is deze school eigenlijk wel stottervriendelijk? Reageren managers en collega’s wel goed op het stotteren? Heeft hun beeld over stotteren invloed op de promotiekansen en het geestelijk welzijn van de stotterende werknemer? Wat moet een organisatie weten, leren en doen om toegankelijker te worden voor een (hevig) stotterende werknemer?

Dat zijn vragen waarmee je anno 2026 al snel in conflict komt. Zeker als je als stotterend individu die vragen zelf opwerpt. En al helemaal als je kritiek uit op de omgang met je stotteren. Dan kruip je ‘in de slachtofferrol’, klinkt het dan. In functioneringsverslagen worden nog steeds eisen opgenomen als: “Blijf werken aan je spraakhandicap!” Ook door werkgevers die zichzelf als inclusief\/divers positioneren. “Blijf werken aan je gehoor…” – kun je dat nog tegen iemand zeggen die slechthorend is? Natuurlijk niet.

Maar wie stottert, moet nog steeds vooral met zichzelf aan de slag: en dat kan overal op kosten van de zorgverzekeraar. Een stotterindustrie die leeft van het idee dat degene die stottert zich moet aanpassen.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen in het zorgveld, zeker de laatste jaren zijn er prachtige initiatieven. Waar stotterende kinderen ervaren dat zij mogen spreken zoals ze spreken. Dat het erom gaat wat je zegt, niet hoe je het zegt. Dat haalt de schaamte eraf, geeft zelfvertrouwen. Dat voorkomt dat de afwijzende reacties op het stotteren iemand in z’n schulp doen kruipen.

Dit gezegd hebbende, is het essay in De Correspondent van Marthe van Bronkhorst<\/strong><\/a>, schrijver en psycholoog, een geschenk uit de hemel. Eindelijk iemand die het ‘psychocentrisme’ ofwel de individualisering in de zorg aan de kaak stelt. Een doorwrocht betoog tegen de misvatting dat wie lijdt onder uitsluiting en stigmatisering vooral met zichzelf aan de slag moet. Haar stuk gaat niet over de omgang met stotteren en toch is bijna ieder woord relevant voor ons.

Een psycholoog die eens geen therapie adviseert. Maar oproept om aan de directe omgeving te sleutelen. Maar je kunt de wereld niet veranderen, zeggen sceptici dan. Misschien niet, maar toch zeker wel hoe een schoolklas of kantoor reageert op iemand die afwijkt van de norm? Dat scheelt \u00e9n zorgkosten \u00e9n maakt de organisatie inclusiever!

Kinderen groeien doorgaans vanzelf over het stotteren heen. Wie na zijn zevende jaar nog steeds stottert, blijft meestal stotteren. Het kan soms een tijdje wat minder zijn, soms wat meer, maar het stotteren blijft – of als je geluk hebt, slijt het. Deze groep heeft gewoon recht op een school- en werkomgeving waarin zij mogen spreken zoals zij spreken. Als die fundamentele uitingsvrijheid ons wreed ontnomen wordt, dan ontstaan er pas echt problemen waar ggz bij nodig is.

Laat ons toch gewoon stotteren en lees dit geweldige essay van Marthe van Bronkhorst<\/a>. Discussie, zoals altijd, welkom in de comments op de LinkedIn-pagina van De Stotterbond<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

\n
“Je hoeft je stotteren helemaal niet te verbergen”, zei de artiest Scatman John tegen zijn fan Gina Waggott. Bijna 30 jaar later schrijft zij een revolutionaire biografie over hem<\/a><\/blockquote>