Een ervaringsverhaal: “De mate waarin ik stotter varieert enorm. Stotter ik weinig dan ziet mijn dag er opeens heel anders uit dan wanneer ik hevig stotter. De ironie wil echter dat ik op zo\u2019n goede praatdag veel meer mensen met mijn stotteren confronteer en daar ook de nodige reacties op krijg.”
“Ik kan me een verjaardagsfeestje herinneren waar een onbekende mij stevig toesprak: ‘Sorry’, zei hij, en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Mag ik vragen of je ooit iets van logopedie hebt gedaan? Als ik zo zou stotteren, zou ik daar echt iets aan gaan doen hoor.’ Hij vroeg zich ook hoe ik op mijn werk nog kon functioneren met zo\u2019n ‘spraakgebrek’. Hij kon zich dat echt niet voorstellen.”
“Ik baalde enorm van deze reactie: die dag ging het praten juist beter dan normaal en zodoende voelde ik me zeker genoeg om naar een verjaardag van een collega te gaan, waar ik veel nieuwe mensen zou ontmoeten.”
“Ik gaf hem niet van katoen. Ik begon me te excuseren, dat ik er toch echt alles aan had gedaan om vloeiender te spreken…”
“De handicap van het stotteren zit \u2018m vaak meer in de reacties erop dan in het stotteren zelf. Nu het stotteren wat weggesleten is en ik mij veel minder gehinderd voel door de manier waarop ik praat, merk ik dat ik eigenlijk veel meer te dealen heb met de reacties op het stotteren dan toen ik zwijgend door het leven ging. Hoe meer ik mijzelf weer laat zien met mijn stotter, hoe meer ik ook voel dat de manier waarop ik spreek voor ongemak zorgt.”
“Ik kan daarmee om leren gaan, maar er zijn grenzen. Daarom zou een stotterbehandeling zich veel meer moeten richten op de directe omgeving (gezin, school, werk) dan op de gedachten die ik als stotterend persoon over mijn spraak heb. Dit heeft ook niet zo veel met assertiviteit te maken, maar gewoon met het recht om niet steeds afgerekend te worden op je spraak.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een ervaringsverhaal: “De mate waarin ik stotter varieert enorm. Stotter ik weinig dan […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3029","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3029","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3029"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3029\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3030,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3029\/revisions\/3030"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}