“One of the hardest things in life is having words in your heart that you can\u2019t utter”, zei de Amerikaanse acteur James Earl Jones (1931-2024). Hij vertolkte de stem van Darth Vader in Star Wars en die van Mufasa in The Lion King. Hij leerde acteren als stottertherapie, maar kwam er nooit helemaal vanaf.
Dit is ook het motto geworden van het boek \ud835\uddda\ud835\uddf2\ud835\uddf9\ud835\uddf6\ud835\uddf2\ud835\ude03\ud835\uddf2 \ud835\uddfb\ud835\uddf6\ud835\uddf2\ud835\ude01 \ud835\ude01\ud835\uddf2 \ud835\ude00\ud835\ude01\ud835\uddfc\ud835\ude01\ud835\ude01\ud835\uddf2\ud835\uddff\ud835\uddf2\ud835\uddfb \ud835\uddfc\ud835\uddfd \ud835\uddfc\ud835\uddfb\ud835\ude07\ud835\uddf2 \ud835\uddf6\ud835\uddfb\ud835\uddf0\ud835\uddf9\ud835\ude02\ud835\ude00\ud835\uddf6\ud835\uddf2\ud835\ude03\ud835\uddf2 \ud835\ude04\ud835\uddf2\ud835\uddff\ud835\uddf8\ud835\ude03\ud835\uddf9\ud835\uddfc\ud835\uddf2\ud835\uddff, maar was dat achteraf gezien wel een goede keuze? Waar dit boek de nadruk legt op het stottervriendelijker maken van gezin, school en werk, daar kunnen therapeuten ook aan de haal gaan met die spreuk. ‘Als jij je niet kunt uiten, dan leren wij je toch vloeiender spreken?’
Hier kiezen wij radicaal voor het recht om te stotteren. De vrijheid ervaren en nemen om te mogen stotteren. Eerst de schaamte eraf. En als je dan ruimte voelt om het stotteren met bepaalde methoden te verminderen, prima! We beseffen ook dat hierin nuances te maken zijn, maar er moet nu eenmaal iets tegenover de luidruchtige propaganda van De Stotterindustrie staan.
Over die term krijgen wij doorlopend klachten van De Stotterindustrie – pardon, het behandelveld. Er zou geen droog brood te verdienen zijn in dit werk, horen wij dan. De meeste logopedisten\/behandelaars doen het uit idealisme. Dat geloven wij. Maar toch: we krijgen veel mailtjes en telefoontjes van mensen die vroeger wekelijks logopedie of een andere therapie volgden en daar echt helemaal niets mee opschoten. Hun stotterhoofd zit nu vol met tegenstrijdige instructies. Dat heeft tijd gekost, en geld.
Inmiddels zijn wij ook gewezen op moderne initiatieven, zoals Camp Dream. Speak. Live.\u00a0Ook therapie, maar wel een die dichter staat bij het recht om te stotteren. “Empowerment staat daarbij centraal. Streef je dromen na, spreek je uit en leef het leven dat je wil leven. Laat het stotteren je daarin niet belemmeren.” Gewoon stotteren dus, zonder te streven naar vloeiendheid.
Woorden die diep in je hart leven, maar die nooit je lippen bereiken – dat is voor niemand leuk. We moeten erkennen dat veel klassieke therapie dat nog zwaarder heeft gemaakt. Het idee dat je pas mag spreken als je voelt dat het vloeiend kan. Wij betogen dat je ook als verpleegkundige mag stotteren, als advocaat, als journalist. Eerst de schaamte eraf, daarna kijken we wel verder. Vrij stotteren, daar zijn wij voor, ook al spreken wij graag vloeiend.
Jones communiceerde als kind vaak met briefjes. Hij ging op een gegeven moment helemaal op ‘mute’. Behalve bij familie, zij accepteerden de stotters. Ook tegen dieren sprak hij vloeiend. “Het maakt dieren niet uit of je stottert. Ze willen gewoon je stem horen.”
Als de omgeving van een stotterend kind ook laten blijken dat het niet uitmaakt hoe je praat, dan zou dat al heel wat schelen. Daarom hameren wij zo op het recht om te stotteren, omdat degene die dat recht voelt en uitoefent zich weer gezien en gehoord voelt. En het hart kan openstellen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
“One of the hardest things in life is having words in your heart […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1727","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1727","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1727"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1727\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1728,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1727\/revisions\/1728"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1727"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1727"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1727"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}