{"id":1084,"date":"2025-03-05T11:59:29","date_gmt":"2025-03-05T11:59:29","guid":{"rendered":"https:\/\/stotterbond.nl\/?p=1084"},"modified":"2025-03-05T11:59:29","modified_gmt":"2025-03-05T11:59:29","slug":"samenvatting-inventarisatie-tachtig-werkgevers-kregen-de-vraag-of-hun-vacature-openstaat-voor-stotterende-sollicitanten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/2025\/03\/05\/samenvatting-inventarisatie-tachtig-werkgevers-kregen-de-vraag-of-hun-vacature-openstaat-voor-stotterende-sollicitanten\/","title":{"rendered":"Samenvatting inventarisatie: tachtig werkgevers kregen de vraag of hun vacature openstaat voor stotterende sollicitanten"},"content":{"rendered":"\n

Door Steven de Jong<\/em>

Klaar voor de resultaten? Ik deelde al enkele reacties in voorgaande pagina\u2019s. In dit hoofdstuk een uitgebreide bespreking van opmerkelijke en veelvoorkomende reacties op mijn vraag of een bepaald vacature \u2018openstaat voor personen die stotteren\u2019. Na mijn persoonlijke inleidingen, nu dus een neutrale rapportage.<\/p>\n\n\n\n

\u201cBij ons heb je ruim duizend klanten per dag\u201d, mailt de bedrijfsleider van een Shell-tankstation in het Groningse Niebert naar mij. \u201cIedereen wordt een-op-een geholpen door bakkerij- en kassamedewerkers. De afhandelingstijd is zo\u2019n 34 seconden per klant. Het is de hele dag praten. Natuurlijk heb ik geen moeite met personen die matig stotteren. Grote vraag is wel \u2018in welke mate\u2019 zij stotteren en of zij de verwachte tijd gaan halen. Dit om rijen bij de kassa te voorkomen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dag in dag uit stromen er dit soort afwijzingen binnen. De afgelopen weken reageerde ik op tachtig vacatures met deze e-mail: \u201cMet belangstelling las ik de vacature voor [naam functie]. Namens Stichting Support Stotteren zoek ik vacatures die geschikt zijn voor \u2018personen die matig tot hevig stotteren\u2019. Zou u kunnen aangeven of het voor deze mensen de moeite waard is om te solliciteren op deze functie? Zo nee, wat zouden dan mogelijk de bezwaren zijn?\u201d
\u2003
Geen uitzondering<\/strong>
Even overweeg ik met Shell te onderhandelen. Als ik 40 seconden bied, schuift Shell misschien op naar 37 seconden. Maar het lijkt me nuttiger de stottergemeenschap over deze afwijzing te informeren. Beter als personen die stotteren (naar schatting \u00e9\u00e9n procent van de bevolking) voortaan bij Esso of Total de benzine van \u2018po-po-pomp ze-zeven\u2019 afrekenen. Dit om rijen bij de kassa van Shell te voorkomen.<\/p>\n\n\n\n

Op grond van Shell\u2019s corporate website, zou je een welwillender reactie verwachten. Die staat vol met hoogdravende teksten over diversiteit en inclusie. \u2018Bij Shell zorgen we voor een omgeving waarin mensen met een beperking het beste uit zichzelf halen. Van een open wervingsprocedure tot het cre\u00ebren van een veilige en stimulerende werkplek.\u2019 Er wordt een dove werktuigbouwkundige in Pernis aan het woord gelaten die een tolk heeft en collega\u2019s zo ver kreeg gebarentaal te leren. De alarmen van machines zijn voor hem aangepast. In de communicatie met hem wordt er veel getypt. HR-manager Andy Keen laat zich als volgt op Shell.nl citeren: \u201cHet unieke aan werken met een beperking, is dat er geen pasklare oplossing is. Wat voor de \u00e9\u00e9n wel werkt, werkt niet altijd voor een ander.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Shell is helaas geen uitzondering. De reacties die ik kreeg van toonaangevende organisaties zijn vaker wel dan niet in strijd met wat zij publiekelijk verkondigen over diversiteit en inclusie. Bij KPN mogen \u2018mensen zoals ik\u2019 niet in de winkel stotteren, maar wel zwijgend kabels trekken. De rechtbank in Leeuwarden heeft liever geen stotterende griffier, \u201cwant na de zitting neem je actief deel aan het raadkameroverleg\u201d. We sluiten niemand op voorhand uit, verzekert de rechtbank nog, grondwetsartikel 1 indachtig, \u201cmaar besef wel dat een griffier ook veel mondeling doet\u201d. De vraag \u2018Wat heb jij van onze rechtbank nodig om in zo\u2019n situatie goed te kunnen communiceren?\u2019 bleef uit.<\/p>\n\n\n\n

Een houding die doet denken aan een ervaring die een stotterende orthopedagoog met mij deelde. Als gezinsmanager lichtte hij in de rechtbank de situatie van een cli\u00ebnt toe. Ter zitting had hij al een aantal keer gesproken toen de kinderrechter hem onderbrak: of zijn collega verder het woord wilde voeren. Reden: het stotteren. Was dat zo hevig en onverstaanbaar dan? Welnee, het duurde alleen wat langer. Een klacht bij de rechtbank over deze rechter leidde tot niks. Sterker, bij een volgende zitting kreeg de orthopedagoog het verzoek in het vervolg vooraf aan te geven dat hij stotterde. \u201cEn dat terwijl ik me juist had voorgenomen om dat niet meer te doen. Ik wilde me niet meer excuseren voor het stotteren.\u201d Dit soort ervaringen zijn hem niet in de koude kleren gaan zitten. Ze leidden ertoe dat hij besloot de sector jeugdbescherming te verlaten. \u201cReacties van ouders op mijn stotteren kon ik prima handelen, maar die van rechters\u2026 Zij zouden juist het goede voorbeeld moeten geven.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Snel vergaderen<\/strong>
Leerling keukenmonteur dan? Geen advies- of verkoopfunctie, maar reeds bestelde keukens bij mensen thuis installeren. Een ambtenaar van het UWV-Werkbedrijf die voor deze vacature op Werk.nl reacties opvangt, reageert: \u201cIn dit werk heb je veel directe contacten met mensen. Beetje stotteren zal geen probleem zijn. Heftig stotteren wel.\u201d Zijn toelichting aan de telefoon: iemand zonder rijbewijs maakt ook geen kans als chauffeur. Een vergelijking waarmee hij onbedoeld de norm van vloeiend spreken tot plicht verheft. Bij KLM wordt mij te verstaan gegeven dat het als steward van belang is om \u201cin geval van nood snel en vaardig de juiste commando\u2019s te kunnen schreeuwen\u201d. Begrijpelijk, maar waarom kunnen \u2018mensen zoals ik\u2019 dan ook niet aan de slag op de administratie bij vrachtvervoer? KLM: \u201cDat zit \u2018m in het snelle communiceren via portofoons.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Bij RTV Utrecht staat een vacature open voor stagiair-bureauredacteur. \u2018Je bent een echte duizendpoot\u2019, begint de vacature. \u2018Je bereidt reportages, interviews en berichten voor radio, tv en online voor.\u2019 Is het voor mensen die stotteren de moeite waard om te solliciteren? Een manager, per telefoon. \u201cOp een redactie wordt veel en snel vergaderd. Dingen moeten altijd nu geregeld worden. Voorgesprekken met kandidaten die in de uitzending moeten, bijvoorbeeld. Het werk is 98 procent praten. Voortdurend overleg op de redactie. Om frustraties te voorkomen, aan beide kanten, is het beter als je deze vacature niet voorlegt aan deze doelgroep. Het is niet zo dat onze mensen op de redactie met maar \u00e9\u00e9n taakje bezig zijn, bijvoorbeeld administratie, het is allround.\u201d Werkt het op een krantenredactie ook zo, vraag ik nog maar even. \u201cWaarschijnlijk wel\u201d, legt hij uit. \u201cEen redactie is gewoon niet zo\u2019n geschikte plek hiervoor. Tenzij je iets gaat doen bij vormgeving.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Beperkte ontwikkeling<\/strong>
Die opmerking had ik moeten zien aankomen, als ex-redacteur van een kwaliteitskrant waar de hoofdredactie voortdurend op \u2018allround\u2019-inzetbaarheid hamerde. \u201cBlijf werken aan je spraakhandicap\u201d, lees ik terug in een functioneringsverslag. Toen ik ondanks vele therapie\u00ebn \u2013 op eigen kosten, op vakantiedagen \u2013 bleef stotteren, noteerde de hoofdredactie drie jaar later: \u201cSchrijfkwaliteiten zijn goed op niveau. Daar staat tegenover dat hij vanwege zijn stotteren maar een beperkte ontwikkelingsmogelijkheid heeft.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ondanks deze tegenwerking, ontsnapte ik soms uit die spraakarme loopbaan en deed in eigen tijd interviews. Kwam ik met de kopij terug, dan was de vraag steevast hoe ik dat toch had gedaan (\u201cnou, gewoon, sprekend zoals ik nu ook doe\u201d, zei ik dan). Een collega schaterde het uit toen ik vroeg of inclusie, waar hij de hele dag de mond vol van had, ook voor mij geldt: \u201cHaha, ja dat zou pas emancipatie zijn, een stotterende verslaggever!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Die opmerking kwam dertien jaar nadat ik aangenomen was. Ik dacht terug aan mijn sollicitatie, in juni 2007. Mijn brief was reeds geselecteerd, ik had al een uitnodiging voor een gesprek. Toen ik belde om iets na te vragen, werd ik afgekapt door een medewerker: eerst even bij de chef controleren of dit wel de bedoeling was, waarmee ze mijn stotteren bedoelde. \u201cIk kan me indenken dat u schrok van mijn gestotter\u201d, mailde ik na dat vervelende telefonische contact. \u201cHoewel de chef hiervan op de hoogte was, had ik het misschien ook in mijn sollicitatiebrief moeten vermelden. Hoop dat u me dat niet kwalijk neemt. Uiteraard sta ik open voor alle vragen. Hoe ik ermee denk om te gaan, hoe ik me met deze handicap heb gered in vorige en huidige functies, enzovoorts. Zelf heb ik altijd manieren gevonden waardoor het stotteren geen belemmering in mijn functioneren is, maar ik kan me voorstellen dat ik hierover in het gesprek meer duidelijkheid moet verschaffen. In reactie daarop hield ze het kort: \u201cInderdaad werd ik erdoor overvallen, maar men is hier op de hoogte, dus wens ik je veel succes!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Eenmaal aangenomen, werd het stotteren mij vooral verweten. Toen ik aangaf dat het isolement in spraakarme functies mij belemmerde, legde iemand van personeelszaken dit vast: \u201cIk heb met Steven besproken dat ik van jullie als hoofdredactie begrijp dat een andere rol binnen de redactie niet realistisch is. Dat komt door het stotteren, wat zowel de interne als de externe communicatie bemoeilijkt.\u201d Ik voelde me steeds minder vrij om te praten, ook in onderonsjes op de redactie, waardoor het stotteren erger werd.<\/p>\n\n\n\n

Soepel bellen<\/strong>
Terug naar de inventarisatie. Tijdschriftartikelen uitzetten en redigeren voor Amnesty International? Bij deze ngo \u2013 met een zeer sociaal imago \u2013 zal ik toch wel een eerlijke kans maken? De eerste zinnen van de vacature stemmen hoopvol: \u201cAmnesty werkt voor mensenrechten. Die waarborgen vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid. Wij zoeken collega\u2019s die diversiteit en inclusie belangrijk vinden.\u201d Is deze redactiefunctie geschikt voor mensen zoals ik, personen die stotteren?<\/p>\n\n\n\n

De hoofdredacteur: \u201cMatig stotteren geen probleem. Voor hevige stotteraars denk ik dat het lastig kan zijn om soepel te bellen en te overleggen met onze auteurs, wat een groot onderdeel is van het werk.\u201d Alweer een stomp in mijn maag. Ik redigeerde in mijn loopbaan zo\u2019n drieduizend krantenpagina\u2019s, voornamelijk van de opinieredactie. Meestal tot ieders tevredenheid. Van eindeloos bellen worden weinig stukken beter, is mijn ervaring, in tegenstelling tot scherp redigeren en snel schakelen via de e-mail. En bellen kan ook stotterend!<\/p>\n\n\n\n

\u2003
Vraag het ons
Ik stotter al mijn hele leven en kom voortdurend vloeiendsprekers tegen die mij uitleggen wat ik wel\/niet kan. Daar steeds naar luisteren is de grootste fout in mijn leven geweest. Nu ik na vijftien jaar loondienst voltijds zzp\u2019er ben, voer ik in een week meer gesprekken dan toen ik bij mijn oude werkgever, die ene krantenredactie, in spraakarme functies ge\u00efsoleerd werd. Ik stotter, maar ik hou enorm van praten. Voor mij liever een spraakrijke functie dan een spraakarme. Een spraakrijke functie bij een werkgever die af en toe zegt: het geeft niet als je stottert, wat heb je nodig om je hier meer op je gemak te voelen? Alleen al zo\u2019n vraag, gebruikelijk bij andere handicaps (of condities\/beperkingen), had mij enorm geholpen.<\/p>\n\n\n\n

Ook als je hevig stottert kun je je prima redden in een mondige werkomgeving, bewijzen duizenden hevig stotterende Nederlanders dag in dag uit. Wat helpt of eigenlijk noodzakelijk is: een sociale werkvloer (geen angstcultuur zoals bij die ene krant), regelmatige check-ups (\u2018Wat heb jij van ons nodig als stotterende werknemer?\u2019) en het vertrouwen dat de stotterende werknemer zelf wel aanvoelt of dat ene klantgesprek zal gaan. Kortom, werkgevers: doe eens wat je preekt over inclusie.<\/p>\n\n\n\n

Werkgevers die in mijn inventarisatie stotterende sollicitanten w\u00e9l van harte uitnodigden: Bootverhuur Haaglanden, advocatenkantoor NautaDutilh, AD, caf\u00e9-restaurant Dudok, Autobedrijf Janssen, GroenLinks, Deloitte, Ballast Nedam, Jumbo, WHC Consultancy en nog een handvol anderen.<\/p>\n\n\n\n

Schuld en schaamte<\/strong>
Wat zegt de wetenschap? 5 tot 17 procent van de mensen die nu leven stotterde ooit, aldus het Journal of Fluency Disorders<\/em>. Herstel vindt meestal plaats v\u00f3\u00f3r het zevende jaar. Stotterende kinderen groeien er meestal overheen. Ook zonder logopedie of stottertherapie. Herstel bij pubers en volwassenen kan, maar is vrij zeldzaam. E\u00e9n procent van de bevolking blijft stotteren.<\/p>\n\n\n\n

Dit staat ook in de Richtlijn van de Nederlandse Vereniging voor Stottertherapie (2020). Ondanks deze wetenschappelijke feiten, heerst in de maatschappij het hardnekkige misverstand dat ook volwassenen zoals ik er met enige inspanning meestal vanaf kunnen komen. Een misverstand dat niet actief, of in ieder geval onvoldoende, wordt bestreden door therapeuten en logopedisten. Dan heb ik het nog niet eens over al die alternatieve genezers en coaches die handelen in \u2018de hoop op vloeiend spreken\u2019. Deze stotterindustrie voedt het schaamte- en schuldcomplex dat \u2018mensen zoals ik\u2019 rondom deze conditie ontwikkelen. Het stotteren wordt stotterende volwassenen nog steeds verweten. En dat werkt door in de vernietigende oordelen van werkgevers.<\/p>\n\n\n\n

Wat \u2018mensen zoals ik\u2019 nodig hebben, zijn werkgevers die aangeven dat je best \u2018in functie\u2019 mag stotteren. \u201cStotteren is in de rol van inspecteur geen probleem\u201d, zoals de directeur van adviesbureau WHC reageerde. \u201cCollega\u2019s hebben dan meer geduld nodig. Kwestie van wennen.\u201d Wees gerust: als het echt niet gaat, ook niet met e-mail en app als achtervang, laten \u2018mensen zoals ik\u2019 dat heus weten.<\/p>\n\n\n\n

Ik nam in 2022 ontslag bij een kwaliteitskrant die mij opdroeg aan mijn spraakhandicap te blijven werken. Een werkgever die mij stilzette in spraakarme functies (alleen redigeren) zolang er geen verbetering optrad. Een verstikkende omgeving: niet het stotteren beperkte mij, maar de vernederende omgang ermee. Als zzp\u2019er voel ik me nu eindelijk weer vrij in het spreken. Ik voel me niet meer bezwaard tijdens een zakelijk gesprek. Ik stotter nog steeds, maar ik voel me gelukkig niet meer gehandicapt.<\/p>\n\n\n\n

Met dit boek hoop ik werkgevers bewuster te maken en stotterende werknemers assertiever. Je bent niet alleen, is mijn boodschap aan die laatste groep. Als jij slecht behandelt wordt vanwege je stotteren, neem dat dan niet persoonlijk. Er is dan sprake van strafbare discriminatie en dat gaat iedereen die stottert aan. Het is belangrijk om dat aan te kaarten en je ervaringen publiek te maken. Alleen dan kunnen werkplekken stottervriendelijker worden. Met stotteren is prima te leven en te werken, met werkgevers die ons muilkorven echter niet.<\/p>\n\n\n\n

Verwijt: slachtofferrol<\/strong>
Ruim driekwart van de kinderen die v\u00f3\u00f3r het zesde levensjaar begint met stotteren, groeit er vanzelf \u2013 zonder enige hulp \u2013 overheen. Veel therapeuten en logopedisten, uitzonderingen daargelaten, hebben er echter belang bij om te verkondigen dat je hen nodig hebt. Veel vloeiendsprekers die ooit zelf stotterden, hechten aan het idee dat zij het zelf, met veel oefenen, \u2018overwonnen\u2019 hebben. Mensen die nog steeds stotteren, hebben dan \u2018niet genoeg hun best gedaan\u2019. Klagen deze chronisch stotterende personen ook nog eens over uitsluiting, dan \u2018kruipen zij in de slachtofferrol\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Slachtofferrol? Deze groep heeft er doorgaans alles aan gedaan om ervanaf te komen. Onder druk van hun omgeving en onder het mom \u2018baat het niet dan schaadt het niet\u2019 proberen zij de ene na de andere methode. Maar de schuld- en schaamtegevoelens kunnen toenemen als resultaat uitblijft \u2013 dan werkt stottertherapie zelfs averechts. Soms lukt het om met een mechanisch trucje vloeiender te spreken, maar dat kan wel ten koste gaan van de spontaniteit. De persoon die stottert is zichzelf dan niet meer. Wat chronisch stotterende personen nodig hebben zijn werkgevers die toestaan dat er ook in spraakrijke functies gestotterd mag worden. Als de werkgever steeds een probleem maakt van het stotteren kan het zich ontwikkelen tot een enorm trauma.<\/p>\n\n\n\n

Buiten de regeling<\/strong>
Handicap is een omstreden woord in de stottergemeenschap, die nauw verweven is met de stotterindustrie van zorgverleners die gezegend is met een niet-aflatende klantenstroom. Het foute idee dat iedereen \u2018ervanaf kan komen\u2019 zorgt er mede voor dat deze groep zich niet kan beroepen op de Wet Banenafspraak. Een regeling die zich beperkt tot mensen die niet zelfstandig het minimumloon kunnen verdienen en alleen met ondersteuning (tolk, hulphond, aangepast bureau\/voertuig, etc) bij een reguliere werkgever aan de slag kunnen. Uitkeringsinstantie UWV beheert hiertoe het zogeheten Doelgroepregister en bepaalt wie toegelaten wordt.<\/p>\n\n\n\n

Die doelgroep is veel te smal, meent Start Foundation, de belangenbehartiger die voortkomt uit Start Uitzendbureau. Veel mensen met een beperking vallen buiten de regeling, terwijl hun positie op de arbeidsmarkt evengoed kwetsbaar is. Personen die hevig stotteren worden met de Wet Banenafspraak nog verder op achterstand gezet. Werkgevers die het quotum nastreven, en een heffing willen voorkomen, kiezen nu eerder voor iemand uit het Doelgroepregister (een dove kandidaat bijvoorbeeld) dan voor een stotterende sollicitant. \u201cDit is systematische discriminatie\u201d, aldus Start Foundation.<\/p>\n\n\n\n

Wetgeving en vooral handhaving kunnen helpen, maar is zeker niet zaligmakend. In de ideale situatie wordt stotteren beschouwd als een manier van spreken waar werkgevers, collega\u2019s en klanten gewoon mee te dealen hebben. Daarmee rekening houden is niet hetzelfde als iemand isoleren in een spraakarme functie en daarmee de gelijke kansen op de werkvloer tenietdoen. Integendeel. Ermee rekening houden is vragen wat degene die stottert nodig heeft om zich, ondanks het stotteren, volledig te kunnen ontplooien. Nu ik de regie over mijn eigen loopbaan heb teruggenomen, met een eigen redactiebureau en coworkingspace, zie ik nauwelijks nog op tegen zakelijke gesprekken. In ieder geval niet meer vanwege het stotteren. Nu ik mijzelf toesta zoveel te stotteren als ik zelf wil, begin ik ook vloeiender te spreken. De psychische last van de uitsluiting is sterk afgenomen. Ik gun personen die stotteren de baas die ik nu voor mijzelf ben.<\/p>\n\n\n\n

Stichting Support Stotteren<\/strong><\/td><\/tr>
Stichting Support Stotteren behartigt de belangen van personen die stotteren, adviseert hun omgeving en informeert beleidsmakers. De stichting draait op ervaringsdeskundige vrijwilligers van wie de kernleden beschikken over psychosociale expertise. Met pati\u00ebntenorganisaties voor andere aandoeningen streven zij naar een volwaardiger positie op de arbeidsmarkt.

Voor particulieren is de stichting een steun en toeverlaat. Onlangs deed een moeder een melding bij de stichting over een school. Vanwege het stotteren kreeg haar dochter een lager cijfer voor haar spreekbeurt. De stichting is financieel en organisatorisch onafhankelijk van zorgverleners en overheid (geen subsidie). Hierdoor kan er weerstand geboden worden aan de maatschappelijke neiging om personen die stotteren te therapeutiseren. Het effect dat aan stottertherapie toegeschreven wordt is omstreden. \u201cHerstel bij adolescenten en volwassenen is zeldzaam\u201d, erkent de Nederlandse Vereniging voor Stottertherapie in een eigen richtlijn (hoewel daar niet altijd naar gehandeld wordt). Stichting Support Stotteren ziet meer heil in inclusie en voorlichting. Zo kwam er, mede dankzij haar inspanningen, in 2022 een app waarmee hevig stotterende mensen via de chat met alarmcentrale 112 kunnen communiceren. Meer informatie: www.allesoverstotteren.nl<\/a><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\n
Start Foundation \/ campagne \u2018Ik ben niet beperkt genoeg\u2019<\/strong><\/td><\/tr>
125.000 extra banen in 2026 voor mensen met een ziekte of handicap. Niet bij sociale werkplaatsen, maar bij reguliere werkgevers. Tot deze Banenafspraak kwamen kabinet en sociale partners in 2013. Toen de groei van deze arbeidsplekken bij de overheid achterbleef, werd in 2018 een quotum ingesteld. Werkgevers bij de overheid moeten, onder dreiging van een heffing, een fractie van hun banen reserveren voor de doelgroep. De marktsector werd hiervan vrijgesteld.
Wie behoren tot de doelgroep in de Wet Banenafspraak? Mensen die niet zelfstandig het minimumloon kunnen verdienen en alleen met ondersteuning (tolk, hulphond, aangepast bureau\/voertuig, etc) bij een reguliere werkgever aan de slag kunnen. Uitkeringsinstantie UWV beheert hiertoe het zogeheten Doelgroepregister en bepaalt wie toegelaten wordt.
Die doelgroep is veel te smal, meent Start Foundation, de belangenbehartiger die voortkomt uit Start Uitzendbureau. Een grote groep mensen met een beperking valt buiten de regeling, terwijl hun positie op de arbeidsmarkt vanwege een beperking evengoed kwetsbaar is. Personen die hevig stotteren, bijvoorbeeld, worden met de Wet Banenafspraak nog verder op achterstand gezet. Werkgevers die het quotum nastreven, kiezen nu eerder voor iemand uit het Doelgroepregister dan voor een stotterende sollicitant. \u201cDit is systematische discriminatie\u201d, aldus Start Foundation. Meer informatie: www.startfoundation.nl<\/a><\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\n

Dit is hoofdstuk 2 in het boek ‘Gelieve niet te stotteren op onze inclusieve werkvloer<\/a>‘ (Uitgeverij Durden). <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Door Steven de Jong Klaar voor de resultaten? Ik deelde al enkele reacties […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1084","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1084","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1084"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1084\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1085,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1084\/revisions\/1085"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1084"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1084"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stotterbond.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1084"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}