Ooit breekt de dag aan dat stotteren ons niet meer kwalijk wordt genomen. Dat het geaccepteerd wordt als variatie in de spraak. Dat wij ons niet meer hoeven te schamen voor het stotteren en er ook ons hele leven niet aan hoeven te blijven sleutelen. Dat wij er gewoon mogen zijn, ook met stotter.
Dat wij het recht hebben om te stotteren. Nu wordt de maatschappelijke kijk op stotteren nog gedomineerd door het medische model van therapeuten. Gelukkig vindt daar verandering plaats, maar daar gaan wij niet op wachten. Wij eisen nu ons recht om te stotteren op, ook in praatfuncties. Met stotteren is prima te leven en te werken, mits de omgeving er niet zo’n punt van maakt.
De realiteit is helaas nog anders. Veel werkgevers menen dat je stotterende sollicitanten gewoon kunt afwijzen vanwege hun stotteren. Soms zelfs met het argument: “In deze functie kom je in direct contact met mensen.” Daarover gaat het boek ‘Gelieve niet te stotteren op onze inclusieve werkvloer‘, gebaseerd op het onderzoek ‘Stotterend solliciteren’. Het is precies die realiteit die het nodig maakt te streven naar het ideaal: een stottervriendelijke samenleving die wat relaxter omgaat met deze spraakvariatie. Zodat er voortaan ook gestotterd wordt in praatfuncties.
Stotter jij? Zwijg niet! Een dag niet gestotterd is een dag niet geleefd. 🎤 🌈
