Van oudsher worden kinderen die stotteren naar logopedie gestuurd. Daarin zijn positieve ontwikkelingen, die zich meer richten op de omgeving, maar veel mensen die stotteren zijn toch opgegroeid met het idee dat ze moeten blijven oefenen op de uitspraak. We moeten het hebben over de schade die dat heeft aangericht. Als alles wat je stotterend zegt geproblematiseerd wordt, dan doet dat iets met je.
De National Stuttering Association in de Verenigde Staten gooit het nu duidelijk over een andere boeg. Let niet op de uitspraak, maar op de inhoud!
📯 “Waar ze wel en niet een compliment voor krijgen, dat hebben kinderen snel door. Als er alleen leuk wordt gereageerd als ze vloeiend spreken, dan voelen ze zich slecht over zichzelf als het stotterend gaat. Beter om de aandacht te richten op hun ideeën. Laat merken dat hun verhaal ertoe doet – ook als het iets langer duurt.”
Spreek je behandelaars (logopedisten, stottertherapeuten, alternatieven) hierop aan, dan zeggen zij vaak: ja, dat was vroeger, we moeten vooruit kijken. Maar een professionele beroepsgroep kijkt ook terug. Daar hoef je geen persoonlijke verantwoordelijkheid voor te nemen, maar wel collectieve. We moeten terugkijken en van de fouten leren. Dan pas moedig voorwaarts.
Dus, zeg het maar, wat ging er fout vroeger? En wat gaat er nog steeds fout? En waarom hamert het behandelveld nog steeds op ‘vroege interventie’? Waarin moet geïntervenieerd worden? In de spraak van het kind? Of – dat mogen we nu toch wel hopen – in de reacties van de omstanders?
Lees meer bij de de National Stuttering Association in de VS