Wat als je vloeiender spreekt naarmate je meer alcohol drinkt? Dan kan er voor stotterende jongeren een wereld opengaan: opeens leg je wel makkelijk contact, zelfs met mensen die je voor het eerst ontmoet. Dat lijkt een zegen, want andere beperkingen zijn niet zo makkelijk ‘weg te drinken’. Maar de risico’s zijn groot: verslaving, sociale ongelukken, gezondheidsschade. Dan liever stotteren, toch?
John, een stotterende man van 50, blikt op de website van de Britse stotterorganisatie STAMMA terug op hoe hij decennialang alcohol gebruikte om zijn stotteren te maskeren. Nu zweert hij het af: hij heeft het stotteren geaccepteerd als iets dat er gewoon mag zijn. “Ik heb geen alcohol meer nodig om mensen te ontmoeten of om met vrienden af te spreken.”
Weinigen durven daar open over te zijn. Daarom lichten we Johns verhaal hier uit.
“Door de manier waarop stotteren in films en op tv werd neergezet – vaak als een teken van zwakte, gekoppeld aan een bredere aandoening, of als iets waar je ongestraft om mocht lachen – wilde ik niet gezien worden als iemand die stottert.”
“In mijn late tienerjaren, toen ik begon uit te gaan, werd alcohol een grote steun voor mij. Niet voor de lol of om te ontsnappen, maar om mijn stotteren te maskeren. Ik dronk een paar glazen voordat ik mensen ontmoette, en nog meer terwijl ik uitging. Het ging me niet om dronken worden, maar om de scherpe randjes van mijn stotteren af te vlakken.”
Door te stoppen met alcohol als spraakwater, werd hij veerkrachtiger. Zelfverzekerder. Het stotteren bleef, maar de schaamte ervoor verdween.
Lees verder bij de Britse stotterorganisatie Stamma:
https://stamma.org/your-voice/alcohol-became-crutch-stammering