De Stotterbond

‘Wie zich niet kan aanpassen aan de norm, moet maar naar de therapeut/coach of een zelfhulpboek gaan lezen!’ Dat is vaak de reactie op mensen die het even niet meer kunnen bijbenen en daardoor ziek worden en/of psychische problemen ontwikkelen.

Op deze pagina bekritiseren wij vaak die maatschappelijke reflex. Hier wordt betoogd dat je de wereld wél kunt veranderen, te beginnen bij de dynamiek in een gezin, op school en op de werkplek. Dat vloeiender spreken niet het doel is, maar het stottervriendelijker maken van de omgeving.

Mensen met een beperking/handicap worden niet expliciet genoemd in het nieuwe advies van de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS), maar de aanbevelingen klinken De Stotterbond wel als muziek in de oren!

‘Onze samenleving is hypernerveus, een cultuurverandering is noodzakelijk’, betoogt Jet Bussemaker, de voorzitter van het adviesorgaan voor de regering. In het rapport ‘Op de rem!’ trapt zij – jawel – op de rem en op NPO Radio 1 licht zij haar onderzoek toe: https://lnkd.in/ewF9hrRx

Wat zou dit rapport kunnen betekenen voor stotterende scholieren en werknemers die psychische problemen ontwikkelen door de druk om snel mee te praten en altijd mondeling gevat uit de hoek te komen? Is er genoeg ruimte voor anders communiceren, voor anders praten, voor jezelf mogen zijn?

Hoe zou het hun welzijn beïnvloeden als zij ervaren dat hun stem ook mag stotteren? Ook in een praatfunctie met klantcontact? Dat je beter een dag veel kunt stotteren dan een dag niet praten? Wanneer moet je als persoon die stottert ‘op de rem’ kunnen trappen zonder dat dat consequenties voor je sociale of professionele positie heeft?

Stotteren is heel persoonlijk, uiteraard. De levens van mensen die licht, hevig of verborgen stotteren kunnen er heel anders uitzien, afhankelijk van hun omgeving. Maar er is nu eenmaal een groep die vanwege stotteren eenzaamheid ervaart, meer stress heeft dan gezond is en daardoor mentale problemen ontwikkelt. Ja, zij kunnen werken aan zichzelf, dat doen ze vaak ook, maar hoe kunnen we voor hen de omgeving stottervriendelijker maken?