“Onze missie is: het probleem stotteren de wereld uit, te beginnen bij Nederland, te beginnen bij de jeugd”, schreef het StotterFonds in haar Beleidsplan 2016-2020. Woorden die pijn doen. Zeker bij degenen die hard werken aan de emancipatie/inclusie van mensen die stotteren.
Deze maand (november 2025) stond die zin nog op de ‘Geef Geld’-pagina van het StotterFonds, dat de voorlichting doet voor patiëntenorganisatie Demosthenes (en zelfs ‘patiëntensubsidie’ misbruikt voor therapie-PR). Dergelijke zinnen zijn geen slip of the tongue, maar overtuigingen die zelfs veel mensen die stotteren – onder invloed van stottertherapie – zijn gaan uitdragen. Ja, er is veel zelfhaat onder mensen die stotteren.
Waar komen die achterlijke stotterteksten vandaan? Er is inmiddels een bieb te vullen met onzin van stottertherapeuten. Maar we beperken ons nu even tot stottertherapeut AB, die zeer actief was in de voorlichting. In reactie op een voorloper van The Declaration of the Right to Stutter schreef hij in 2000:
“Ik wil geloof ik óók een poster met rechten en plichten. Ik wil het recht daar NIET naar te luisteren. Ik geloof dat lang en onappetijtelijk stotteren een KEUZE is. Ik weet dat het heel goed mogelijk is om langdurig en zeer gespannen stotteren te veranderen in gemakkelijk en niet-storend stotteren.”
“Als iemand dat kan en niet doet of niet wil, dan hou ik het recht daar NIET naar te luisteren en daar geen respect voor te hebben. Het is me nog weinig gebeurd, maar die keren dat het is gebeurd staan me nog levendig bij.”
“Het valt niet mee om dat te dúrven zeggen: ik kies dit niet aan te horen, want jij kiest om zó te praten. Ik heb het hier niet over de moedige mensen die komen om hun stotteren te normaliseren. Ik heb het over de mensen die agressief stotterend respect van mij eisen. No Way!” (lees in deze LinkedIn-post de gehele verklaring)
Dergelijke teksten rouleren nog steeds in kringen van Demosthenes en StotterFonds. De missie die tot november 2025 werd gevoerd, past hierbij. Daarom nemen wij deze organisaties hier op de korrel, ook omdat zij PG-subsidie doorstorten naar potjes voor therapie-propaganda.
Dit soort anti-stotter-verklaringen hebben er mede voor gezorgd dat stotteren weinig aansluiting vond bij de inclusiebeweging. Dat stotteren ons nog steeds verweten wordt. De handel in de hoop op vloeiend spreken voer daar wel bij, ten koste van mensen die stotteren.
Lees hieronder de verklaring met de omstreden toevoeging over ‘het recht om niet naar stotteren te hoeven luisteren’.